اسلام

|

قرآن کريم

|

امام جواد (ع)

|

کتابخانه

|

تصاوير

|

بانک صوتی

|

تالار همايش

|

مسابقه

|

مناسبتها

|

ارتباط با ما

 

صفحه اصلی  
     
 

« اشعار »

 تــــــــوســـــــــل

 

 

پناه عوالــــــم ، به جسمــــــــم روان               خديو جهان ، مظهــــــــر لامكـــــــــان

امام همــــــه خـــــاك و افلاكيــــــــان              علي بن موسي الرضا ، زبند  گــــــران

                             به حق جــــــوادت نجاتــــــــم بـــــده

تو فياض جودي و فضــــل كــــــــرم                ولي خدائــي و گـــــــــردون خـــــــــدم

رها كن مـــــرا از كمنــــد ستـــــــــم                تو مشكل گشايــــــــي و ارام جـــــــــان

                            به حق جــــوادت نجاتـــــــــم بــــــــده

به دربــــار لطفــــــت پناهنــــــده ام                 تو فرمانــروايي و مـــــن بنـــــــــده ام

گناهم زياد اســت و شرمنــــــــده ام                 ندارم به دل ، صبر و تاب و تــــــــوان

                             به حق جــــوادت ثباتــــــــم بـــــــــده

تو يار غريبـــــي و بنـــــده نــــــــواز               برويم در رحمــت كـــــــــــن فـــــــــراز

امانم بده ، كن مـــــــرا سرفـــــــــراز               از ان گنـــدم خـــــــــــال لعــــــــل روان

                             به حق جــــوادت زكاتــــــــم بـــــــــده

زبار گنه ، روز من  چون شب است                در ان لحظه و دم كه جان بر لب اســـت

چو مرغ صبايم به تاب و تب اســـت                ندارم به كـــف ، زاده ره ،  ناتــــــــوان

                             به حق جوادت براتــــــــــم بــــــــــده

علي بن موسي ، رضاي خــــــــــدا                  به نزد خداونــــد كــــــــن التجـــــــــــا

كه دارم بســــــي ارزو در مــــــــلا                  كه بينم رخ ماه صاحــــــب زمــــــــــان

                            به حق جـــــوادت حياتــــــم بــــــــده

 

 

پيـــــــــوند ولايـــــــت 

 

بنوشتـــــه در اين طغرا معبـــــــود جواد جـــــود           

                                                      غرقيم در اين معنا از بود جــــــــواد جــــــــــود

عالم به وجود از تارو پـــــــود جـــواد جــــــــود             

                                                      پيدا شده مافيهــــــا از بود جــــــــواد جـــــــــود

                         مقصــــــود از اين خلقت ، پيـــــوند ولايـــــت بود

                         مشهــــود از اين نعمت ، انعـــــام هدايـــــت بـــود

در كنگره نه بـــــاب ، نه تخــــت ولا باشــــــــد

                                                      در صادره ابواب ، نـــه چتـــــر و لوا باشـــــــــد

از رسم رســـــوم اداب ، نه كاخ عطـــــا باشـــد

                                                      اسماء هو المعبود ، نه ظــل خـــــــــدا باشــــــــد

                      سري است دراين معنا، نتوان كه شــــــوي اگــــــاه

                      رمزي است دراين اسما، رازي اســت در اين درگـاه

در ماه رجب ، خلاق بر خلـــق كرامــــت كـــــرد

                                                     ان مظهر رب بر خلق ، اثبات امامـــــت كــــــــرد

ان قائمه مذهــب ، با رمــــــــز ، اشـــــارت كرد

                                                     از نسل نبي امد ، اثبـــات سيــــــــــادت كـــــــــرد

                     يعني به وجــــــود امــــــــــد ان صـــــــــــادره اول

                     مـــــــــرات ودود امــــد از وجـــــــــه هــــــو الاول

خلاق بيـــان گفتـــــا از رتبـــــــه مولوديــــــــن

                                                    از صـــــــــــــادره اول در بارگــــــــــه لا ايـــــــــن

غرق طرب و شادي ، شد قاطبــــــــه كونيــــــن

                                                    اين زمزمه از خاك است تا رتبـــــــه قوســــــــــين

                    از فضل ولي الله ، از جــود جـــــــــواد عيـــــــــن

                   از بذل ولي الله ، موجــــــود شـــــــــده ثقليـــــــــن

دشت و چمن و صحرا،چون رشك براين بنــگر

                                                     در برگ گل حــمـــرا ، ايات مبيـــــــــن بنگـــــــــر

در اين طبق خضرا ، ان ماه جبين بنگــــــــــر

                                                    در دفتر اين طغرا ، ايينــــــه ديـــــــــن بنگــــــــــر

                  در برگ گل و لاله ، عكس رخ حسن افتـــــــــــــاد

                  مرات خــــدا ، پا در اين عالــــــــــم ما بنهـــــــــاد

فرمانده جزء و كل ، شد چشـــــم شما روشــن

                                                  گويد به چمن بلبـــــل ، شد چشم شمــا روشــــــــــن 

از لحن و لسان گل ، شد چشم شما روشــــــن

                                                 از منطق تاي مل ، شد چشم شمـــــــــا روشـــــــــــن

                   اي شمس شموس طوس ، عيد تو مبارك بــــــــاد

                   اي خسرو ارض طوس ، تبريك در اين ميـــــــــلاد

ارام دل ارامـــــــــــــم ، ارام دل ارامـــــــــــــم

                                                افكنده در اين دامـــــــم ، نتـــــــــــوان كنـــــــــــد ارام

صد شكر ز اكرامم ، شه مي دهد انعامـــــــــم

                                                  شيرين كند او كامم ، هر دم دهـــــــــــد الهامــــــــــم

                     بايد كه زكات حسن انفاق كنــــــــــد دلبــــــــــر

                    البته برات حســــن  انفاق كنـــــــــد دلبــــــــــــر

ان جود ولي حق ، مشهود به عالم بـــــــــــود

                                                  ان قائمــه مطلـــــــــــــق ، نور رخ خاتــــــــــــم بود

 ان نور شده مشتق ، از خالـق ادم بــــــــــود

                                                  باقي كه شده ملحق ، بي واسطه تـــــــوام بـــــــــود

                    صاحب نظري خواهم تاحل كند اين معــنـــــــــا

                    وجه ظفري خواهم ، اگه كنــــد از اسمــــــــاء

در كفه جودش هست ارزاق همـه عالــــــم

                                                  در قوس وجودش هست اوراق همـــــــه عالـــــــــم

در حمد و درودش هست خلاق همه عالــم

                                                  محبوب شهودش هسـت افاق همــــــــــــه عالـــــــم

                    در دايره امكان ، نقشــــي بود از نامــــــــش

                    جود تقوي اظهار در كفــــــــه اكرامــــــــــش

در گلشن جان بايد ان غنچه نسرين چيـــــد

                                                  در هر ورق از هر گل ، تصوير جمالش ديــــــــــد

از خرمن اين كشته ، برگير ثمر اين عيــــد

                                                   جنات به يك ايما ، بر خلق جهــــان بخشيـــــــــــد

                    چون شهد لقاي حق،از ميوه اين طوبي است

                    جنات لقاي حق ، از جوهر اين اسماســـــــت

دست فلك الافلاك بر دامـــن جـــــــــــود او

                                                  انسان كه شده خلقت ، از يمــــــــن وجـــــــــود او

خواهي كه علوم اري در دســت ، درود او

                                                  گويم خبــــــــر ( لولاك) البتـــــــــه شهـــــــــود او

                     قران به گواهي گفت: مشكوة، در او مصباح

                     سلطا ن همه اجسام ، مولاي همــــــه ارواح

تا چند پي اغيار ، گردي تو در اين صحــرا

                                                   در كنه وجود تست ان وجه هـــــــــو الاعلــــــــي

طوطي روان تو ، از منطـق او گو يـــــــــا

                                                  اين عالم خلقت هست يك قطــــــره از ان دريــــــــا

                    كي مي شود اي قطره، يك لحظه به خود ايي؟

                    در ظل لواي حق ، يك چنـــــد بياسايــــــــــي؟

 

مظهر اسماء الهي

 

بحر جود و احسان           در جهان جواد اســت             صاحـــــــب لـوا و           حكم عدل و داد اســــت

                                 كز حريم جاءالحــق             هسـت والي منطق                يا كريــــم يــــــــا رب

جان به جسم عالم          نوح كشتــي جـــــان             مظهر جلال اســت                دستگيـــر امكــــــــان

                                 سدره قوانين اســت             او مروج دين است               يا كريـــــــم يــــــا رب

شد شهيد از كيـــن         از جفا و نيرنــــــگ              پيشــــــواي اييـــن               شد زغصه دلتنـــــــگ

                                در مصائب ان  شـاه              يا كريم و يــــا رب               يا كريـــم و يـــــــا رب

كام خشك وعطشان       همچــــــــو جد اطهر             دل شكسته، محزون               زاده پيـــمــــــــبـــــــــر

                               انكه قلب او خستــــه            در به روي اوبستـه                يا كريــــــم يــــــــا رب

چون حسين جسمش      بوده وا مصيبــــــت             با اشاره گويـــــــــم                تا صـــــــف قيامــــــت

                               ماسوا عزادارنـــــــد             خون زديده مي بارند              يا كريــــــم يــــــــا رب

بوستان عمــــــرش      فصل  گل خزان شــــد             بلبل روانــــــــــــــش             از نظر نهان شـــــــــد

                              او چراغ محفل بـــــود            نور كعبه دل بـــــــود             يا كريـــم يــــــــــــا رب

هر كجـــــا ببينــــــم      ذكر  يا جواد اســـــت             بر دل عـــــزيــــــزان            داغ غم  نهاده اســــــت

                              ذكر يا حسين گويــــم              تا جواد را جـــــويــم             يا كريــــــــم يـــــــا رب

چون عزيز زهــــرا      بي كفن نبـــــــــــودي             پيكرش مشـــــــــوش             در محن نبــــــــــــودي

                               انكه اجان امكان بود             تا سه روز عريان بود             يا كريــم يـــــــــــا رب

از مصيبـــــــــــت او     بحر ديده در جــــوش            قطره زين مصـــــائب             رفته از سرم هـــــوش

                              تا به حشر گريانــــــم            مضطرب ، پريشـــــانم              يا كريم يـــــــــــــا رب

 

چشمه حق اليقين

 

 

         در نــــــــــه سپهــــــر دلبــــــري              در چرخ قـــــــــوس محـــــــــوري

         ان نـــــــور شمـــــــــــس داوري              از بهـــــــــــــر ذره پــــــــــــروري

         هر سمت و هر سو بنگـــــــــري              انــــــــــدر ثريــــــــــا و ثـــــــــري

         جن و ملك ، حــــور و پــــــــري               با پرچـــــم پيغــــمـــــــــبـــــــــري

         ان حجـــــــت كبــــــري بــــــــود              ان مظهـــــــر اسمــــــــا بــــــــــود

         مولي جواد  العـــــــــارفيـــــــــن              ان چشمـــــه عيـــــــن اليقيـــــــــن

         در فـــهــــــــــم نايـــــــــد ذات او              ذاتـــــــــش بــــــــود مــــــــرات او

         از نفـــــــــــي و از ثبـــــــــات او              روح است از نفــــــــحـــــــــات  او

         در عــــــــــالـــــــــــــــم ذرات او              در مصــحـــــــــــف ايـــــــــــات  او

         از كوثـــر و جـــــــــنــــــــــات او             عطـــرگــــــل و مشــــــكـــــــــوة او

         گفتم : كه باشــد اين وجــــــــود؟             گفتا وجـودش بهـــــــــر جــــــــــود

         مولي جواد العـــــــــارفيـــــــــــن             ان چشمـه حـــــــــــق اليقــــــيـــــن

         اين مرغ در پــرواز كيســــــــــت              در خيمه گـــــــــاه راز كيســــــــت

         فياض چاره ســـــــاز كيســــــــت              با عالمي دمســــــــــاز كيســــــــت

         ان كـس اغــــــــــــاز كيســـــــــت             ان محرم هــــــــر راز كيســـــــــت

         از در ، در ايد باز كيســـــــــــــت              اين صاحب اعجــــــاز كيســـــــــت

         فياض فيض سرمـــــــــد اســـــت              ان قاف قـــــدرت را به دســـــــــت

         مولي جــــــــــواد العارفيــــــــــن              ان چشمـــه حــــــــــق اليقيــــــــــن

         امـــــد ندايـــــــــي از  حــــــــــرم              از ان حريــــــــــــم محتـــــــــــــرم

         قرعـــــــــه به فال  خــــــــود زدم              بهتـــــــــر بــد از سيــــــــم و زرم

         پــــــــــــر همــــــــاي  دلبــــــــرم              سايــه فكنـــــــــــده بر  ســـــــــرم

        هم در  حيــــــات و در ممـــــــــات              مشكـــــــل گشـــــــاي كائنـــــــــات

        مولي جـــــــــــواد العارفيــــــــــــن             ان چشمــــــه حـــــــق اليقيـــــــــن

        گنجــــينــه گوهــــــــــر تقــــــــــي              سلطـــان بحـــــــــر و بر تقــــــــي

        اسمــــاء را مظهــــــــــر تقـــــــــي             فرزنــــد پيغمبــــــــــــر تقــــــــــي

        ان در سيمـــيــــــــــن بر تقـــــــــي             ايينــــــــه مظهـــــــــــر تقــــــــــي

       افلا ك را مـــــــحـــــــــور تقــــــــي             طاهر تقــــي اطهـــــــــر تقـــــــــي

       در هـر كجـــــــــــا مـــــــــــاواي  او            امكــــــــــــان ز خــــــــاك پــــاي او

       مولا جــــــــــواد  العــــارفيـــــــــــن            ان چشمــــــه حـــــــق اليقيـــــــــن

       از عــــرصــــــــــــه ملـــــــــــك  ولا            بر خلــــــــق امـــــــــد اين نــــــــدا

       حجت به  جملـــــــــه  ما ســــــــــوا             مقصــــــــــــود و محبــــــــوب ولا

    مولـــــــود ان طــــــــــــاوهـــــــــــــا              باشــــــــــد وصــــــــي لا فتــــــــــي

   علمــــــــــش بود بــــــــي انتهـــــــــا               دارد نــــشــــــان از مصطــفـــــــــي

   سر تا بـــــه پا ايينـــــــه اســــــــــــت              ايينــــــه اي از ان مـــــــه اســــــــت

   مولـــــي جــــــــــــواد العارفيــــــــــن              ان چشمــــه حــــــــــق اليقيـــــــــــن

   بستـــــه پـــــــــر مــــــــــــــرغ روان              دارد مكــان در جســــــم و جـــــــــان

   در قـــــاف كـــــــــاف كهكشــــــــــان               در صــــد هـــــــــزاران اسمـــــــــان

  طـــــــــاووس عليـيـــــــــــن بـــــــــود              او معنــــــــــي ياسيــــــــــن بــــــــود

  مــــولي جـــــــــــــواد العارفيـــــــــــن              ان چشــمــــــــه حــــــــــق اليقيــــــن

  شمـــــــــــع هدايت ايــــــــن بـــــــــود              روح ولا يــــــــت ايــــــــــن بــــــــود

 اخــر نهايـــــــــــت ايـــــــــن بـــــــــود              مصبــاح وايــــت ايـــــــــن بــــــــــود

 كنــــــــــــه درايـــــــــت اين  بـــــــــود               زاول بــدايــــــت ايــــــــــن بـــــــــود

 بحــــــــــر عنايــــــــــت اين بــــــــــود               دار شفـــايــــــــت ايــــــــن بـــــــــود

 دريــــــاي فيـــــــــض خـــالــــــــــق او              از امـــر سبــــــحـــــــــان  ، رازق او

 مولـــــــي جــــــــــواد العارفيــــــــــــن              ان چشمـــه حــــــق اليقــــــيـــــــــــن

 در مكـــــتــــــب عــــــــــرفــــــــــان او              شـاگــــــــرد او لـــــــقــــــــمــــــان او

 رمــــــزي اســـــــــت در قـــــــــران او              ســـــري اســـــــــت در اديـــــــــان او

 از عـــــهـــــــــــد و از پيمـــــــــــان او              راضــي بــــــــود سبــــــــحــــــــان او

 بـــــــــر سفـــــــــــره احســـــــــــان او             عالــــــم همــــــه مهـــــمـــــــــــــان او

 از بهـــــر دين معنـــــــــــي بـــــــــــود              چون زهــــــــره زهــــــــــرا بـــــــــود

 مولي جــــــــواد العـــــــــــارفيــــــــــن              ان چشــــــمـــــه حــــــــق اليقيــــــــن

 در مــــــولدش اعجـــــــــــاز  كـــــــرد               دريــاي رحمـــــــــــت باز كـــــــــــرد

 رمـــز نبـــــــــي ابـــــــــراز كــــــــــرد               ايـــجــــــــــاد را اغـــــــــــاز كــــــرد

 كشــــــــــف كتــــــــــاب راز كـــــــــرد               بر لا مــــكــــــــــان پرواز كـــــــــــرد

 دل قبـــــلــــــــه گــــــاه راز كــــــــــرد               محكـــــــوم تـــــــــــرك و تاز كــــــرد

 محكوم حكمـــش عالـــــــــم اســــــــت               زيرا وصــــــي خاتــــــــم اســــــــــت

 مولــــــي جـــــــــــــواد العارفيـــــــــن              ان چشمــــــــــه حـــــــق اليقيــــــــــن

 خواهـي  اگــــــر اگــــــــــه شــــــــوي              اگـــــــه ز ســــــــــــر الله شــــــــــوي

 ســــر تا به پا  والـــــــــه  شـــــــــوي               بايـــــد در ان درگــــــــــه شـــــــــوي

 واقف از ان  درگــــــــه  شــــــــــــوي              از رمــــــــز نــــــــــورالله شــــــــــوي

 مــــجــــــــــــذوب ال الله  شــــــــــوي               سلطان مهر و مــــــــه شــــــــــــــوي

 قطــــــــره ، ولي كــــــــــن فكــــــــان               باشـــــد امام انـــــــــــس و جــــــــــان

 مولــــي جوادالعــــــــــــارفيــــــــــــن               ان چشمـــــــــه حــــــــــق اليقيـــــــــن

         در نــــــــــه سپهــــــر دلبــــــري              در چرخ قـــــــــوس محـــــــــوري

         ان نـــــــور شمـــــــــــس داوري              از بهـــــــــــــر ذره پــــــــــــروري

         هر سمت و هر سو بنگـــــــــري              انــــــــــدر ثريــــــــــا و ثـــــــــري

         جن و ملك ، حــــور و پــــــــري               با پرچـــــم پيغــــمـــــــــبـــــــــري

         ان حجـــــــت كبــــــري بــــــــود              ان مظهـــــــر اسمــــــــا بــــــــــود

         مولي جواد  العـــــــــارفيـــــــــن              ان چشمـــــه عيـــــــن اليقيـــــــــن

         در فـــهــــــــــم نايـــــــــد ذات او              ذاتـــــــــش بــــــــود مــــــــرات او

         از نفـــــــــــي و از ثبـــــــــات او              روح است از نفــــــــحـــــــــات  او

         در عــــــــــالـــــــــــــــم ذرات او              در مصــحـــــــــــف ايـــــــــــات  او

         از كوثـــر و جـــــــــنــــــــــات او             عطـــرگــــــل و مشــــــكـــــــــوة او

         گفتم : كه باشــد اين وجــــــــود؟             گفتا وجـودش بهـــــــــر جــــــــــود

         مولي جواد العـــــــــارفيـــــــــــن             ان چشمـه حـــــــــــق اليقــــــيـــــن

         اين مرغ در پــرواز كيســــــــــت              در خيمه گـــــــــاه راز كيســــــــت

         فياض چاره ســـــــاز كيســــــــت              با عالمي دمســــــــــاز كيســــــــت

         ان كـس اغــــــــــــاز كيســـــــــت             ان محرم هــــــــر راز كيســـــــــت

         از در ، در ايد باز كيســـــــــــــت              اين صاحب اعجــــــاز كيســـــــــت

         فياض فيض سرمـــــــــد اســـــت              ان قاف قـــــدرت را به دســـــــــت

         مولي جــــــــــواد العارفيــــــــــن              ان چشمـــه حــــــــــق اليقيــــــــــن

         امـــــد ندايـــــــــي از  حــــــــــرم              از ان حريــــــــــــم محتـــــــــــــرم

         قرعـــــــــه به فال  خــــــــود زدم              بهتـــــــــر بــد از سيــــــــم و زرم

         پــــــــــــر همــــــــاي  دلبــــــــرم              سايــه فكنـــــــــــده بر  ســـــــــرم

        هم در  حيــــــات و در ممـــــــــات              مشكـــــــل گشـــــــاي كائنـــــــــات

        مولي جـــــــــــواد العارفيــــــــــــن             ان چشمــــــه حـــــــق اليقيـــــــــن

        گنجــــينــه گوهــــــــــر تقــــــــــي              سلطـــان بحـــــــــر و بر تقــــــــي

        اسمــــاء را مظهــــــــــر تقـــــــــي             فرزنــــد پيغمبــــــــــــر تقــــــــــي

        ان در سيمـــيــــــــــن بر تقـــــــــي             ايينــــــــه مظهـــــــــــر تقــــــــــي

       افلا ك را مـــــــحـــــــــور تقــــــــي             طاهر تقــــي اطهـــــــــر تقـــــــــي

       در هـر كجـــــــــــا مـــــــــــاواي  او            امكــــــــــــان ز خــــــــاك پــــاي او

       مولا جــــــــــواد  العــــارفيـــــــــــن            ان چشمــــــه حـــــــق اليقيـــــــــن

       از عــــرصــــــــــــه ملـــــــــــك  ولا            بر خلــــــــق امـــــــــد اين نــــــــدا

       حجت به  جملـــــــــه  ما ســــــــــوا             مقصــــــــــــود و محبــــــــوب ولا

    مولـــــــود ان طــــــــــــاوهـــــــــــــا              باشــــــــــد وصــــــــي لا فتــــــــــي

   علمــــــــــش بود بــــــــي انتهـــــــــا               دارد نــــشــــــان از مصطــفـــــــــي

   سر تا بـــــه پا ايينـــــــه اســــــــــــت              ايينــــــه اي از ان مـــــــه اســــــــت

   مولـــــي جــــــــــــواد العارفيــــــــــن              ان چشمــــه حــــــــــق اليقيـــــــــــن

   بستـــــه پـــــــــر مــــــــــــــرغ روان              دارد مكــان در جســــــم و جـــــــــان

   در قـــــاف كـــــــــاف كهكشــــــــــان               در صــــد هـــــــــزاران اسمـــــــــان

  طـــــــــاووس عليـيـــــــــــن بـــــــــود              او معنــــــــــي ياسيــــــــــن بــــــــود

  مــــولي جـــــــــــــواد العارفيـــــــــــن              ان چشــمــــــــه حــــــــــق اليقيــــــن

  شمـــــــــــع هدايت ايــــــــن بـــــــــود              روح ولا يــــــــت ايــــــــــن بــــــــود

 اخــر نهايـــــــــــت ايـــــــــن بـــــــــود              مصبــاح وايــــت ايـــــــــن بــــــــــود

 كنــــــــــــه درايـــــــــت اين  بـــــــــود               زاول بــدايــــــت ايــــــــــن بـــــــــود

 بحــــــــــر عنايــــــــــت اين بــــــــــود               دار شفـــايــــــــت ايــــــــن بـــــــــود

 دريــــــاي فيـــــــــض خـــالــــــــــق او              از امـــر سبــــــحـــــــــان  ، رازق او

 مولـــــــي جــــــــــواد العارفيــــــــــــن              ان چشمـــه حــــــق اليقــــــيـــــــــــن

 در مكـــــتــــــب عــــــــــرفــــــــــان او              شـاگــــــــرد او لـــــــقــــــــمــــــان او

 رمــــــزي اســـــــــت در قـــــــــران او              ســـــري اســـــــــت در اديـــــــــان او

 از عـــــهـــــــــــد و از پيمـــــــــــان او              راضــي بــــــــود سبــــــــحــــــــان او

 بـــــــــر سفـــــــــــره احســـــــــــان او             عالــــــم همــــــه مهـــــمـــــــــــــان او

 از بهـــــر دين معنـــــــــــي بـــــــــــود              چون زهــــــــره زهــــــــــرا بـــــــــود

 مولي جــــــــواد العـــــــــــارفيــــــــــن              ان چشــــــمـــــه حــــــــق اليقيــــــــن

 در مــــــولدش اعجـــــــــــاز  كـــــــرد               دريــاي رحمـــــــــــت باز كـــــــــــرد

 رمـــز نبـــــــــي ابـــــــــراز كــــــــــرد               ايـــجــــــــــاد را اغـــــــــــاز كــــــرد

 كشــــــــــف كتــــــــــاب راز كـــــــــرد               بر لا مــــكــــــــــان پرواز كـــــــــــرد

 دل قبـــــلــــــــه گــــــاه راز كــــــــــرد               محكـــــــوم تـــــــــــرك و تاز كــــــرد

 محكوم حكمـــش عالـــــــــم اســــــــت               زيرا وصــــــي خاتــــــــم اســــــــــت

 مولــــــي جـــــــــــــواد العارفيـــــــــن              ان چشمــــــــــه حـــــــق اليقيــــــــــن

 خواهـي  اگــــــر اگــــــــــه شــــــــوي              اگـــــــه ز ســــــــــــر الله شــــــــــوي

 ســــر تا به پا  والـــــــــه  شـــــــــوي               بايـــــد در ان درگــــــــــه شـــــــــوي

 واقف از ان  درگــــــــه  شــــــــــــوي              از رمــــــــز نــــــــــورالله شــــــــــوي

 مــــجــــــــــــذوب ال الله  شــــــــــوي               سلطان مهر و مــــــــه شــــــــــــــوي

 قطــــــــره ، ولي كــــــــــن فكــــــــان               باشـــــد امام انـــــــــــس و جــــــــــان

 مولــــي جوادالعــــــــــــارفيــــــــــــن               ان چشمـــــــــه حــــــــــق اليقيـــــــــن

 

گل باغ محــمــدي  

 

 

مظهر حسن افريــــــــــــــن امــــــــد                 حجــت رب العالميـــــــــن امــــــــــــــد

وارث تاج وتـــخـــــــــت كرمنـــــــــا                 شمع و مصباح مــرسليـــــن امــــــــــد

پيشوازش هزار يوســـف شـــــــــــد                 با لوايـــي زيــا و سيـــــــــن امـــــــــــد

از سراديق اسمـــــــــان  جــــــــــلال                ماه و خورشيد بــي قريــــــن امــــــــــد

از پـــس پــــــــــرده ربوبيــــــــــــت                 صبحدم ، ماه مشرقيـــــــــــن امـــــــــد

نهمين خسرو زميـــــــن و مــــــــــاه                مبــدا علـــــــم راسخيــــــــــن امـــــــــد

شافع روز حشـر ، سبط رســـــــــول                غافـر جلـــــــم مذ نبيـــــــــن امـــــــــــد

روح قــــران و تاســــــــع عتــــــرت                باطن جـان واصل ديـــــــــن امــــــــــــد

در فضاء و حريـــــم ماه وطيـــــــــن                والـــــــــي ان ، امــــــــام اين امــــــــــد

                           بحر فياض سرمدي است جــــــــواد

                           گل باغ محمدي اســــــت جـــــــــواد

استان بوس خانـه اش جبرئيــــــــل                تخت ظـــــل لـــــــــــواش ميكائيـــــــــــل

ريزه خواران سفــــره جـــــــــودش               هست خلق جهان ، چــــــو اسرافيـــــــــل

حكم فـــــرماي قابــــــــض الارواح                 رهبـــــــر كائنــــــــات و عزرائيـــــــــــل

در كتــاب مبيـــــــــن قرانــــــــــش                 كه عليم اســت و پادشـــــــــاه كفيـــــــــل

ناخداي سفيـنــه در درياســـــــــت                گنج اسمــاء و و دودمــــــان خليــــــــل

گوهر بحر هشـت اقيــانـــــــــوس                مهبــط وحـــــــــي علــــــــم رب  جليـــل

شفق صبـح مشـــــرق توحيـــــــد                ســــوره نــــــــور و ايــــــــه تنزيــــــــل

از قيامـــش قيامتـــــي گرديــــــــد               زين قيامت كه دين شــــــــده تكميـــــــــل

حجت حق ، قـــــدم به عالـــــم زد               انكه ديــــن را بـــــــود بزرگ دليـــــــــل

                         بحر فياض سرمدي است جـــــواد

                         گل باغ محمــدي است جــــــــــواد

خالق ما به يمـن ايــن مــــــــولود              كو بـــــــود والــــــــــي ولــــــــــي  ودود

باب رحمت، در سخــا وكـــــــــرم              از طفيلـش به روي خلـــــــــق گشــــــــود

خسرو طوس، شاد و خندان شــد               طالع بخــــت مــــــــا شــــــــــده مسعـــود

از پس پرده شهــود و غيـــــــــب              افتـــاب جمـــــــــال چهـــــــــــره نمـــــــود

دستي از استين بــــرون امــــــــد              منزل وحــــــي اين ترانــــــــه ســـــــــرود

كـــــه در ايينـــــــــــه الهيـــــــــت              شد عيان عكــــس احمـــــــــد محمــــــــود

هاتف اين مژده را به عالـــــم داد              روز عيد اســـت و لحظــــــــــه موعــــــود

از سويــــداي ديـــــده دل بيـــــــن              كه هويدا است شاهـــــد و مشـــــهــــــــود

تيره غم ز چهر عالـــم  رفــــــــت              شادي امد دوبـــاره چهـــــــره گشـــــــــود

                      بحر فياض سرمدي است جــــــــواد

                      گل باغ محمدي اســـــــت جــــــــواد

مرغ دل ، مدح غنچــــــه گل گفــت             وصف گــل با زبــــان بلبـــــــــل گفـــــــت

طوطي هنــــد ، با شكـــر خنــــــده             از گلستــــــان و بــاغ سنبــــــــل گفـــــــت

افرين افريــــن از ايـــــن گفتــــــار             انچــــه كه حبـــــــــه قرنفـــــــــل گفـــــــت

از حديــــــث كســــــــا دليـــل اورد              سر اين نكتـــــه با تسلســــــــل گفـــــــــت

اين جهان ، صورت است يا سيرت             وصف را حق ، به ســــوره قـــــل گفـــــت

چهارده شمس و مظهـــــر يك  نور             نامشــــــــــان بايد با تعــــقــــــــل گفــــــت

مظهر جود حق جـــــــواد  بــــــود              مطلع شمــــــس با تعــــــــــادل  گفـــــــــت

وحي نازل شده به امـــر خــــــــدا              بايــدم حمـــــــــد با توكـــــــــــل  گفـــــــــت

منطق كل شئ  گـــــر گوياســـــت               بايد اين ذكــــــر با توســــــــــل  گفـــــــــت

                         بحر فياض سر مدي است جـــــــــواد

                         گل باغ محمدي اســــــــت جـــــــــواد

بود مسرور پادشــــاه نفــــــــوس              در حريــم جـــــلال كـــــــــرده  جلـــــــــوس

ذكر و تقديس بهر اين مــــــــولود             امـــــــــد از عــــــــــرش  تا به اقيانـــــــوس

ميزده حاملان عـرش بريـــــــــــن             گـــه ميــــــــلاد ، چنــــــــگ با  ناقـــــــــوس

رشك فردوس ، صحنـــه گيتــــــي             شد به روي عزيــــــــز خســــرو طــــــــوس

در دل هر كه نيست نـــــــــور ولا              مي شــــود با عـــــــــــدوي حق مانـــــــوس

پير كنعان كجاســـت تا ببينـــــــــد              يوسف مهــــــر جان شـــــــــده محبـــــــوس

قلم صنع حق به دســـــت امــــــام              نقــــــش امكـــــــــــان و شهپــــــــر طاووس

پيروان رســـــــــول عالميــــــــان              منتقم مــــــي رسد مخـــــــــور افســـــــــوس

غنچه ان گـــــــــــل ولايــــــــت را              قطره ، از جان بگو ببــــــــوي و ببـــــــوس

                       بحر فياض سرمدي است جـــــــواد

                       گل باغ محمــدي اســـت جـــــــــواد

 

 
 
 

بعدی

قبلی