اسلام

|

قرآن کريم

|

امام جواد (ع)

|

کتابخانه

|

تصاوير

|

بانک صوتی

|

تالار همايش

|

مسابقه

|

مناسبتها

|

ارتباط با ما

 

صفحه اصلی  
     
 

« اشعار »

 غمـــــخــــــانه

 

 

بار ديگر عالمــــي غمخــــــــانه شـــــــــد               غــم فـــــــزا از ناله جانانـــــــــه  شـــــــد

در عـزاي نـــــــور چشــــــــــم احمـــــــدي              غـــــــرق ماتـــــم شـــــــد جهان  سرمدي

قلزم كون و مكــــــان امــــد به جــــــــوش              مي رسـد بر گـوش دل ، بانگ  ســــروش

شد پريشـــــان خاطــــــــر بدر الدجـــــــــي              ان سمــــــي مصطفــــــي ، پـــور رضـــــا

ان جـــواد  جـــــــــود رب العالمـــــيــــــــن              شد مشــــــوش خاطــرش از زهر كيـــــن

در جوانــــــي شــــد خــــزان گلــــــــزار او              زرد گشتـــــــه چــــــهـــــــره گلنــــــار او

همســـرش ظلم و ستــــــم بنيــــاد كـــــــرد              بهر قتلش هر زمــــــان امــــــداد كــــــرد

بـــــــود در خانـــــــــه ولــــــي كائنـــــــات              در تلاطــــم ، كشتــــــي بهــــــر نجــــــات

زاه جانسوزش دل زهــــــــرا شكســـــــــت              دربرويش ، مشــــــــرك ملعونه بســــــت

هر چه گفت از زهــــــــــر قاتل سوختــــــم              شمع جان در نار جـــــــور افروخــــــتــــم

هيچكس غيـــــر از خدا يــــــــادش نكـــــرد              گوش بر افغـــــــــان و فــــريادش نكــــرد

عاقبـــــــت  با لعل عطــــشان ، داد جـــــان              همچــــــــو جــــــدش بر لـــــــب اب روان

 رخـت بســــــت و رفـــــــت از دار فنــــــا               شد جهـــــان در ماتمـــــــــش ماتم ، سرا

قطره ، جسم اطهـــــرش عريــــان نبــــود               اهل بيتش بي ســر و سامـــــان نبــــــــود

بي كفن جسمش نشد پنهــــــــــان به خاك                جسمش از خنجر نگشته چــــاك چــــــاك

 

خزان گلزار

 

 

بعد سلطـــان ســـــــرير عــــــــــدل و داد                تكيــــه زد بر تخـــت (كرمنا )‌جـــــــواد

نور چشمان علي موســــــي الرضــــــــا                 زينت افــــــزاي بهــــــشت جــــــان فزا

راحت جان و عزيـز نــــــــور عيـــــــــن                 زاده فرزند پيغمبــــــــــر ، حسيـــــــــن

بود درياي سخا، حســـــــــن افــــــــرين                 ان جـــــواد جـــــــــــود رب العالميــــن

دشمن ملعونه اش تزويـــــــــر كـــــــــرد                كاشف اسرار را دلگيـــــــــر كــــــــــرد

سينـه صندوقـــــــــه قـــــــران شكســـت                 زهر در قلب شه خوبـــــــان نشســــــت

در جواني شد خـــــــــزان گلـــــــــزار او                 نيلي از زهر جفــــــــــا رخســـــــــار او

ان زن مــــــــكــــــــاره بيـــــــدادگــــــــر                 بر رخ فرزند زهـــــــــرا بســــــــــت در

هر چه گفتـا كه دلـــــــــم افروختــــــــــه                 از شرار زهر قاتـــــــــــــل سوختــــــــه

كرد ام الفضــــــل شــــــور و هلهلــــــــه                 تا نيابد كــس خبـــــــر زان مرحلــــــــه

پس جواد ، افغان از دل مي كشيــــــــــد                  ان ستمگر نالــــه اش را مي شنيـــــــد

او جواب حجـــت حـــــــــق را نـــــــــداد                 عاقبت جـــــان داد ان فخــــــــر عبـــــاد

رخت از دنيا ، لب عطشــــان كشيـــــــــد                 در مقام قـــــــرب جانــــــــان ارميــــــد

مخبري گفتــــــا حديثــــــي در مــــــــــلا                  همچو جـدش خامـــــــــس ال عبــــــــا

تا سه روز ان جسم مسمــوم از جفـــــــا                  بر زمين از ظلـــــم قــــــوم بــــــي وفا

روي بام و پرتو خــــــور ، شيعيــــــــان                  سايبان ان بــدن شـــــــــد ماكيــــــــان

با چنين حالت تنش عريــــــــان نبـــــــود                 در ميان خاك و خون غلطان نبـــــــود

كي سرش گرديد از پيكــــــر جـــــــــدا ؟                  كي كفن شد بهر جسمش بوريــــــــا ؟

تا چهل منزل ، سر جـــــــدش حســيـــن                  زينب ني بودي چو ماه مشـــــــــرقين

خونبهاي خون سرخ شـــــاه ديـــــــــــن                 نيست كس جز ذات رب العالميـــــــــن

قطره ، در قتل شهيـــــــــدان خــــــــــدا                  شورشي افتاده در ارض و سمـــــــــا

 

مظهر اسماء الهي

 

مظهــــــــر اسمــــاء رب العالميـــــــن              هســـــت در عالــــــــم جواد العارفيـــــن

هست در حسن و ملاحت بي نظيــــــر               اسمــان وحــــــــي را باشــــــد بشيـــــر

نور چشمان علي موســــي الرضـــــا                اي پناه خلــــــق و جملــــــه ماســـــوي

كشتي درياي جــــــود و رحمتــــــــي                 نوح و فيض و ناخـــــــــــــداي قدرتــي

تاج بخـــــش تاجـــــداران ، تاجـــــدار               حجت بر حق ، شه گــــــــردون مــــــدار

چون زمام هر دلي در دست تســــــت                هستي عالم ، همـــه از هســــــت تســـت

خوان احسان تو بــــــي پايان بــــــود                مهر رويـــت ، دارو و درمــــــان بـــــود

پرچم دين از تو جاويـــــــدان شـــــده                از طفيلت ، خلقــــت انســـــــــان شـــــده

هر كسي شهد لقايــــت نوش كــــــرد                حلقه امـــــر تو را در گــــــــوش كــــــرد

غنچـــــــــه طوباي نخــــــل فاطمـــــه                زينت عـــــــــرش بـــــــرين را قائمـــــه

خاطرش بهر پـــدر افســــــرده بــــود                قلبش از جور و جفا پژمـــــــرده بـــــود

چون حمايت كرده از ديـــــن خــــــدا                 دين حق ، جاويــــــد مــــــــــاند تا جــزا

ليك ام الفضـــــــل مكـــــــــار دغــــــا                 كــرد زهــــــري را مهيــــــــا در خفــــا

زهر را در كام ان مـــــولا بريخــــــت                رشته صبـــر و شكيـــب از هم گسيخـت

در جواني بوستانش شـــد خــــــــزان               اوفتــــــــاد از پـــــــاي ، ان سـرو روان

بس كه ان ملعونه ظالم بود و پســـت                باب حجـــــــره از جفا بر شــاه بســــــت

عاقبت با لعل عطشــــان جان  بـــــداد               جان ، براه دين جـــد خــــــــود نهـــــــاد

كلك ماتم ،سر شكستــه از غمــــــــش               يادم امـــــد از حسيـــــــــن و ماتمــــــش

در كنار اب ، تشنــــــــه لــب شهيـــــد               جاي اشك ، از چشم زينب خون چكيــــد

شد جواد ، ار دفن با غســـل و كفــــن               بود بي غســــل و كفن ، فخــــــر زمــــن

قلب عالم شد از اين ماتـــــم كبــــــــاب              ز تــــن عــــــــريان و ظـــــل افتـــــــــاب

چون بهاي قطره خونـــش خداســــــت              خون بگريد ما سوي بهرش ، سزاســــت

 

واقــــف رمـــــــــوز

 

 

بار الها ، جان من ، جانـــــان مــــــن                بر سر كويت بـــــود سامـــــــــان مـــــن

من خديــــــوم در تمــــــام عالميــــــن               افتابـــــي هستـــــــــم از روي حسيــــــن

قلزم موسي الرضـــــا را گوهـــــــــرم               ناخــــــداي فلــــــــك ملــــــــــك دلبـــــرم

من امام عامـــي و هــــــم عارفــــــــم               بر رمــــــــوز ماســـــــوي الله واقفـــــــم

دشمنم اندر خفــــــا تدبيـــــر كــــــــرد               زهر قاتل را بكــــــــام شيــــــــر كـــــــرد

آن نمك نشناس ملعــــــــونه دغــــــــا               قلب عالم سوخــت از زهــــــــر جفــــــــا

در جواني شد گلستانـــــــش خــــــزان               رفت از جــان جهـــــــان ، تاب و تـــوان

كرد ام الفضل كــــــاري در جهـــــــان               شد به محنـت مبتلا صاحـــــب زمـــــــان

بر رخ فرزنــد  زهــــــــرا بســــــت در             ان زن ملــــــــعـــــونه بيــــــــداد گــــــــر

هر چه گفتــــا از عطــــش افروختــــم              از جفــــــــــــا و زهر كينـــه سوختــــــــم

كس جواب شـاه عطشــــــان را نــــداد              كس جـــواب روح قــــــــران را نـــــــداد

قامت ان سرو خلقت شـــــــد كمـــــان               زد شرر داغش به جـــــــان شيعيــــــــان

همچو بي رحمــــي نديـــــده روزگـــار              كس ببنـــــدد اب را بـــــــــر روي يــــــار

همچنان جدش بـراه حفــــــــظ ديـــــن               تشنه جــــان داده جــــــــواد العارفيـــــن

زين دو ماتم شور در امكان فتـــــــــاد               زمزمه در عـــــــرش الرحمـــــن فتــــــاد

ان يكي در سايـه ، اين در افتــــــــــاب              جسم هر دو مانــــــد بر روي تـــــــــراب

قطره ، كاخ ظلـــــــم را بر بـــــــاد داد              اه مظلومــــــــان و افغـــــــان عبــــــــــاد

 

 حيـــــات جاودانــــي

 

 

الهي سينه ام مجروح و غمگيــــــــن                شد از زهر جفــاي دشمـــــــــن ديــــــــن

براي خاطــــــر دنيــــــــاي فانـــــــــي                رسيدم بـــــــــر حيــــــات جاودانـــــــــي

همين ملعـــــونه شــــــــوم ستمكــــــار               مرا مسموم كـــــرده در شـــــب تــــــــار

دل فرزنــــد زهــــــــرا را شكستــــــــه               به روي سينه تيـــر غــــــــم نشستــــــــه

دلم غمگين و در سوز و گداز اســــت               مرا با كبريــــــــا راز و نيــــاز اســـــــــت

به هنگــام شبــــــــاب و كامرانــــــــي               خزان شد گلشنــــم فصـــــــل جوانـــــــــي

غزالانـــــــم به محنـــت مبتلا شـــــــــد               جهان در ماتمم ماتــــم ســــــــرا شــــــــد

به روي مــن در كاشانـــــه بستنــــــــد              دل پيغمبـــــــــر و حيــــــــدر شكستنــــــــد

دل افروخـته با لعـــــــــل عطشــــــــان               كشيدم بـــــس نوا و شــــــــور وافغـــــــان

نيامد كــــــس پي دلجــــــويي مــــــــن               به دســــــــت ارد دل مهجــــــــوري مـــــن

چو جد اطهرش با تشنـــــه كامــــــــي               شـــــده قربــــــــــان محبـــــوب گرامــــــي

كفن بر جسم پاكـش ،  بوريا شــــــــد                سرش ، زينـــت ده ان نيـــــــزه ها شـــــــد

گل نازش شده پـــــرپـــــر زخنجــــــــر              تنش عريان شـــــــده با جســــم بي ســـــــر

زاه سوزنــاك قطــــــــره ، امشــــــــب               به پا شد زمـزمه در چــــــــرخ و كوكــــــب

 

ابن الرضا

 

 

دارم دلي درياي خون از ظلــــــم و عــــــدوان            بهر بصر ، از درد و قسمــت كــــرده طغــــــيان

مرغ دلم را كــــــــرده صيـــــــادي نشــــــــانه            مي سوزم و مي ســــــازم از دســــت زمانــــــــه

بر دام محنت ، مبتلا شـــد مــــــــرغ جانــــــم             ديگــــر نمــــــانده طاقــــــــت و تاب و توانـــــــم

در ماتم  فرزنـــــــد سلطــــــــان خراســــــــان             يعني جواد ، ابن الرضـــا ، محبــــــوب جانــــان

شا هي كه رويش قبله اهــــل وفـــــا بــــــــود             هم كان علم و حلــــــم وهم بحــــــــر عطـــــا بود

ان تالي قران ، ولــــــي حـــــــــي سرمــــــــد              كشــــــاف اهل نهـــــــــان ، مــــــــرات  احمـــــد

از بهر قتـــل مقتــــــــــداي ربــــع مسكـــــون             پنجه به خونش كرده رنگين دخـــت مامــــــــــون

يارب ، شد از زهر جفا قلبـــــــش پريشـــــان             افسرده خاطر شـــــد عزيـــــز حــــــي سبحــــــان

زهر ستم بر قلب محزونــش اثــــــر كــــــــرد             خون جگر جاري ز مژگـــان بصــــــــر كـــــــــرد

هر لحظه او مي گفت در ســــــوز و گــــدازم              من سوختم از تشنگي ، يارب ، چــــه ســــــــازم

جاري ز جوي ديده ام ، سيـلاب خون اســـت              درد و غم و اندوه من ، از حد فـــــزون اســـــــت

در را برويش بستـــه ان شـــــوم ستمگــــــر              با لعل عطــشان داده جـــــان سبــــــط پيمبـــــــــر

چون كهــــــربا گشتــــــــه جمــــال دلربايــش             گشته كمــــان از بار غــــــم ، قــــــــد رسايــــــش

در نوجواني ، گلشن عمــــرش خــزان شــــد              حيران و مفتون از غمــش ، پير و جوان شـــــــد

چون جد مظلومش حسين،لب تشنـه جان داد              جان را به راه حي سبحــــــــان ، ارمغــــــــان داد

از دود اهـش ، نيلگــــــون روي فلـــك شــــد             حال دگرگون ، خاطر جـــــــن و ملــــــــك شــــــــد

گراز تنش ، از زهر كين ، تاب و توان رفـــت            جسم حسين ، عـريان و راســــش بر سنان رفـــت

از خون شــــــريان حسيــــــن و نوجوانــــان             رنگين شــده صحــــــرا و روي مهـــــــر تابـــــان

ام المصائب ، دختــــــر زهــــــراي اطهـــــــر             بگرفــت در بر ، همچــــو جان  ، جســــم بـــــرادر

گفتا برادر جان ، تويـي نـــــــور دو عينــــــم             اي سر بريـــــده از قـــــفا ، بيكــــــس حسينــــــــم

برخيز و فكر زينــــب دور از وطــــــن كــــن              يـاد از غـــــزالان حرم ، فخــــــر زمــــــــن كـــــن

جسم لطيفت همچو مصحــف گشتــــه اوراق              در دامــــن صحــــــرا و بر مــــــــرات خـــــــــلاق

من ذاكر و مــــــــداح سلطــــــــان عبـــــــادم              يك قطــــــــره از دريـــــاي احســــــان جــــــــوادم

 

سر بر روي زانوي غم  
 

اهل عالم ، از چه رو محزون ، پريشان خاطرنـــــــــد

                                                    قلب محزون ، ديده گريان ، عترت پيغمبــــــرند

سر نهاده بر سر زانــــــــوي غــــــــم روح الامــــــين

                                                   خون به جاي اشك مي ريزد ز چشــم مرسليــــن

حلقه ماتم زده در حضــــــــــرت حبــــــل المتيــــــــن

                                                    زينت اغوش زهرا ، نور چشــــــم حيدرنــــــــد

               

                                               *‌‌‌‌‌‌‌‌   *‌   *‌‌‌

حجت پروردگـار و ان جــــــواد جــــــود حــــــق

                                                 انكه دريا شد زالطـاف وجــــــــــودش فانفلــــــــق

ثبت گشته رتبه و نامــــــش به طومــــــار ورق

                                                 خلق ، زاد راحلــه از خرمـــــــــن جودش برنـــــد

                                              *   *‌‌‌   *

خاك ماتم ريخت بر فرق ملــك از ماتمـــــــــش

                                                 كوه ، مندك شــــــد زاه ناله و بــــــــار غمــــــــش

ريخت زهر كين به كام همـدم نامحرمــــــــش

                                                  دشمنان ، اينك حريم حرمــــت حــــــــق مي درند

                                            *‌‌   *   *

سينه صندوقه علم خدا مجـــروح شــــــــــد

                                                 حيله و تزوير بر كشتي و هــم بر نـــــوح شــــــد

خسته از بار مصائب ، مظهر صبوح شــــــد

                                                    دوستان ، زين ماجرا ، همچون سپند مجمــرند

                                             *‌   *‌   *

در شباب زندگي ، گلزار عمرش شد خــزان

                                                     شد عزا خانه زداغش محفـــــــل كروبيــــــــان

هادي شرع و شريعت گفت با خلق جهـــــان

                                                     غنچه هاي مصطفي از جـور اعدا پرپرنـــــــــد

                                             *   *   *

يادگاري در جهان دارد چو جد اطهـــــــرش     

                                                    انكه عطشان بود لعل جويبــــــار كوثــــــــــرش

چون سه روزش بود در معراج عزت ، پيكرش

                                                     سرفراز  سرفرازان ، شمــــــع بزم دلبــــــــرند

                                            *   *   *

ان يكي مسموم زهر و ان دگر ، راســـش جدا

                                                   زين دو ماتم ، ولوله افتــــــاد در ارض و سمـــــا

خونبهاي شاه و دين ، قطره ، بــــود ذات خدا

                                                   ديده ها در انتظـــــــار مهـــــــــدي ما بــــــر درند

 

 
 
 

بعدی

قبلی