اسلام

|

قرآن کريم

|

امام جواد (ع)

|

کتابخانه

|

تصاوير

|

بانک صوتی

|

تالار همايش

|

مسابقه

|

مناسبتها

|

ارتباط با ما

 

صفحه اصلی  
     
 

« اشعار »

 حجـــــره در بستـــــه

 

 

دل افســــرده ام با غــم قــــرين  اســــت                  كه در فكر جواد العارفيـــــن اســــــت

چــرا غمگيــــن در اين عالــم   نبـاشــم                   پريشان قلب ختم المرسليـــــن اســــت

شــد از زهر جفــــا و كينــه  مسمـــــوم                   جهان از ماتمش با غم قــــرين اســـت

بــه هنگــام شبــاب ، از كـيـــد  دشمــن                  خزان ،  گلزار سلطان مبيـــــن اســـــت

ميـــان حــــجـــــره در بســـتــه  بــــراو                   زاهش ، لرزه بر عرش بريــن اســــت

غبار غـــم نشســتــــه بــــر رخ  مـــــاه                   گه قتل شـــه دنيــــــا و ديـــن اســــــت

لبــش عطشان و جانـش بر لبــــش  بود                  چنان جدش كه دريا افريــــــن اســـــت

هنــــوزم در تمــــام كــــون ،  قطــــــره                   بپا شور عـزا در شهر ديــــن  اســـــت

 

جــــــــود جــــــــواد

 

 

هزار جان گرامي ، فــداي جــود جــواد                  دل شكسته خود بسته ام به بود جـــواد

هماره مي رسد از كائنات و مخلوقـــات                 نداي ذكر و ثنا ، مدحت و درود جــــواد

همه خلايق عالم ، غريق نعمت اوســت                 چرا كه نيست حدودي براي جود جـــواد

وصي حجت هشتم ، ســــــلاله زهـــــرا                خداي حي توانا بــــــود شهــــود جــــواد

شب تولد درياي جـود و احسان اســــت                رسد به گوش سماواتيان ، سرود جــواد

در اين ولادت چشـم و چراغ بزم وصال                شده است شاد ، دل والي و دود جـــــواد

از انكه سجده شكـرش ، فضل خداســت                قبول حضرت جانان شده سجود جـــــواد

قدم به عرشه زين بــراق نــــور نهــــاد               به سوي حضرت سبحان بود صعود جواد

ز ذيل فضل و عنايات او ندارم دســـــت                كه زنده ام به عنايات و هم وجود جـــواد

به اشك ديده بشويم دفاتـــــــر گنهــــــم                كه متصل شده قطره به بحر جود جــــواد

 

جـــــــــواد فيــــــض

 

من جواد فيض ، هم بر اوليــــن ، هـم اخرينـــــم

                                                         باء بســــم الله خلقــــــــت ، روح رب العالمينـم

در حضور حق تعالـــــي ، بنـده فرمانـــــروايـــــم

                                                        حكم فرماي عوا لم ، رهبـــــر روح الامينــــــــم

سينه من ، مخزن علم لدنـــــــي امــــد از حــــــق

                                                        قلزم فضل الهـــــــي ، رهنمــــــاي مؤمنينـــــــم

حجت بر حق حقم ، كاشــــــــف اســـــرار غيبـــم

                                                        من امام و نور چشـــم اسمــــــان و هم زمينــــم

جلوه مصباح و نور عرشه (عرش استوي) يــــم

                                                         گاه در سير عوالم ، گاه در عـــــرش برينــــــم

جد من ، ختم رسل ، پيغمبر اخر زمــان اســـــت

                                                          شاخه طوبي زهـــــرا و اميــــــر المؤمنينـــــم

من وصي مصطفي و مرتضي و مجتبــــي يـــــم

                                                          وارث شاه شهيدان ، زاده ان مـــــــه جبينـــــم

برترين ايات حقم ، مصـــــدر علــــــــم الهـــــي

                                                          رهبر خلق جهانـــم ، شافــــــع للمــــذ نبينـــــم

نه سپهر عدل و دادم در زميـــــن و اسمانــــــم

                                                           در لقب ، اين رتبه دارم ، حافظ دين مبينــــــم

قطره ام كه از ان پديد امد به دنيا هفـــــت دريا

                                                          صاحب كون و مكان ، درياي گوهـــر افرينــــم

 

دست حق در استين

 

 

من ان زينــــــت ده عــــرش برينـــــم                 كه جا داده خــــــدا انــــــدر زمينـــــــــم

امـــــــام مقــــتــــــــداي كائنــــــاتــــم                 بــــــه امـــــر ذات رب العالـمـــينـــــــــم

كتاب الله ناطــــق ، معـــــدن علـــــــم                 وصي مصطفــي ، حبــــــل المتــيـنـــــــم

جهان باشد چو انگشتـــر به دستـــــم                 كه بر انگشتــــري نقــــــش نگـــينــــــم

زمين و اسمان باشـــــــد مطيعــــــــم                  كه حاكم ؛ هم بر ان و هــــم بر اينــــــــم

من ان ظــــــل خداونــــــد جهانـــــــم                  گهي در عــــرش گه عــــرش افرينــــــم

براي حفظ دين و حفـــــــظ قـــــــران                  بود جبـــــــار و دشمــــــــن در كمينــــــم

از اين ملعونه شــــوم ستمــــــگـــــر                  ز مكر و حيلـــه اش با غــــــم قرينـــــــم

گواهم عاقبــــــت از زهـــــر كينــــــه                  كنــد مســــــمــــــوم ، اخر اين لعينــــــــم

به راه دين بايـــــد دهــــــــم جــــــان                  شــــــود محفــــــوظ ، قــــــران مبينـــــــم

رضايم بر رضـــــاي حــــق تعالـــــي                  كه من، در امر حق، صبـــــــر افرينـــــــم

گواهــــــم از دل دريـــــــا و قطــــــره                 كه دست حــــــــــق بـــــود در استينــــــم

 

حبــــــل المتيـــــــن

 

 

]خالق كون و مكان ان ذات رب العالميـــــن               كشتي بحر گرانش ، سبط خير المرسليــن

پيك ذات كبريائي منزل وحي از سمــــــــاء              ان كتاب الله ناطق ، مظهر حـــي مبيـــــــن

در عبوديت ، رسيده رتبه عز و جــــــــلال              ان عزيز حق تعالي ، رهبر روح الاميـــــن

شد از اين مولود ، روشن ديده خلق جهان              هم ثنا خوانش ملائك ، از يسار و از يمـين

از دروديوارعالم، مي رسدهردم به گـوش               گشته ميلاد امام انس و جان ، حبل المتيـن

زهره زهراي اطهر ،‌ شمــــــس افلاك ولا                واين در كان صدف زاي امير  المؤمنيـــــن

مخزن علم لدني ، كاشف اســــرار ديـــــن               جاري از لعل لبـــــان او بود عيــن اليقــين

واقف از سر سويداي رمــــــوز كائنــــــات              ان امام مقتــدا ، روح و روان ماء و طيـــن

تير ابرويش صراط و قامتش روز قيامـــت               كاوز رب العالمين امد صراط المؤ منيـــــن

جان سپرده، لعل عطشان،همچو جد تاجدار              كز غمش گريان يتيمانش چو زين العابدين

گفت غواص بحار علم و عرفان  وصـف او              قطره درياي ال مصطفـــــــي ، در ثميــــــن

 

تشنـــــه لــــــب

 

 

اي خــــــــداونــــــد توانـــــــاي مبيــــــــن                خالــــــق امكــــــــــان و رب العالميــــــــن

اندر اين دنياي بــــــــي مهــــــر و وفــــــا                مـــــــــن گرفتـــــــارم به دام مشركيـــــــن

باب من باشد علــــي موســـــي الرضــــــا                از لقب باشــــم جـــــــــواد العـــــــارفيـــــن

از ستـــمــــــهـــــاي عــــدوي نابــــكــــــار               روز و شب باشم ز دشمـــــن دل غميــــــن

سينه ام مجــــــــروح و قلبــــــم داغــــــدار               گشتـــه از ظلــــــم و جفــــــاي خائنيـــــــن

باعث قتلـــــــــم شـــــده ملعــــــونــــــه اي               كودكـــانم گشتــــــه بي يـــــار و معيــــــــن

بــــود ام الفضــــــــل ملعــــــــونه دغــــــا                ريخت در كامم ، ستمگـــــر ، زهر كيـــــــن

پس در حجــــره به روي شــــــاه بســـــت                گشت غمگيــــــن ، ان وصـــي مرسليـــــن

هر چه گفتا ، از عطــــــش دل سوختـــــــه              شورشـــــي افتــــــاد در عــــــرش بريــــــن

كام عطشان همچـــــو جــــــد اطهــــــرش                تشنه لب جـــــــان داد ان حامـــــي ديــــــن

 

دل دريا خــــــون شــــــــد  
   

بارالها ، ز چه رو همـــــــدم گل، خار شـــــده          خار و خس ، زاغ و زغن ، ساكن گلزار شده

بلـبل بستــــــــان ، از خــــــار شكــــــايت دارد          كه چرا خار به جــــاي گل گلنـــــــار شـــــــده 

من جوادم كه جهان ريزه خور خوان من است         مرغ جان ، حبس و در اين دام گرفتار شــــده

انقدر رنج ، من از همســـــــر خائــــن ديـــــدم          كه دلم غمزده زين شوم ستمكــار شـــــده

اين چه ايين و طريق است ، كه اين ملعـــــونه         پي ازار من ، اين مشرك خونخـوار شــــده

گل من پرپر و پژمرده شده وقت شـــــــبـــــاب          جگرم سوخته از كينه غــــــــدار شـــــــده

ريخته زهر جفا را چــو بكامـــــم پنهـــــــــــان          قلب من سوخته ، نيلي گل رخسار شـــــده

گشته از زهر جفا سينه و قلبم مــــجــــــــروح         خون دل امده ، از چشــم درر بار شــــــــده

هر چه فرياد كشيدم : زعطش سوختــــــــه ام          نه كسي با خبر از من ، به شب تار شـــــده

بر رخم بسته در حجره و محبوسم كـــــــــــرد          خود گرفتار غضب ، اتش قهـــــار شـــــــده

اخر الامر به مقصود خــــودش نائل شــــــــــد          ليك ارام دلم ، زار و عــــــــزادار شـــــــده

قطره،زين ماتم عظمي، دل دريا خون شــــــد           شور عاشورا ، دگــــر باره پديدار شــــــده

 

 
 
 

بعدی

قبلی